Delikatne światło wypełniało kuchnię. Tessa stała przy kuchence, ubrana w prosty sweter i dżinsy, spokojnie mieszając jajka i nakładając kromki tostów na talerze. Poruszała się lekko i pewnie, jakby robiła to już tysiąc razy, a jednak nie sprawiała wrażenia, że dom należy do niej. Po prostu się wpasowywała.
Chłopcy weszli do środka, z rozczochranymi włosami i lekko przekrzywionymi piżamami.
„Dzień dobry” – powiedziała ciepło Tessa.
„Panno Tesso, czy możemy później znowu pobawić się w konia?” – wyrzucił z siebie Leo, zanim jeszcze dotarł do stołu.
Zaśmiała się cicho i spojrzała w stronę drzwi, w których stał Miles. Jej uśmiech zniknął w chwili, gdy go zobaczyła.
„Dzień dobry, panie Carter” – powiedziała teraz bardziej formalnie.
„Miles” – poprawił się. Jego głos zabrzmiał bardziej szorstko, niż zamierzał. „Po prostu Miles”.
Skinęła lekko głową i odwróciła się z powrotem do kuchenki.
„Czy możemy, panno Tesso?” Evan delikatnie pociągnął ją za rękaw. „Możemy się bawić jak wczoraj?”
Tessa zawahała się. Jej wzrok powędrował ku Milesowi, czekając na jego odpowiedź.
Wiedział, że może odmówić. Mógłby im przypomnieć, że jest tu po to, by dopilnować, żeby wszystko szło gładko, a nie po to, by czołgać się po podłodze.
Ale usłyszał swój własny głos: „Po śniadaniu”.
Trzy małe kubki zwróciły się w jego stronę ze zdziwieniem.
„Naprawdę?” zapytał Max, jakby sprawdzając.
„Naprawdę” – odpowiedział Miles.
Zaczęli wiwatować, a potem pospiesznie zajęli swoje miejsca.
Nalał sobie kawy i usiadł na końcu stołu, żeby popatrzeć.
Chłopcy nie stali się nagle rozmowni, ale kilka drobnych szczegółów wymknęło im się z ust. Max opowiedział mu o śnie, który miał. Leo zapytał, czy Tessa lubi rysować. Evan niewiele powiedział; po prostu nachylił się bliżej jej krzesła, zadowolony z jej bliskości.
Tessa ich nie poganiała. Nie naciskała na głębokie rozmowy. Po prostu słuchała, jakby każde zdanie było ważniejsze niż wszystko na jej liście rzeczy do zrobienia.
A gdy Miles patrzył, coś cichego, ale potężnego do niego dotarło.
To nie była tylko osoba, która dobrze radziła sobie z dziećmi.
Dbała o jego synów. I jakimś cudem, w ciągu zaledwie kilku tygodni, jego synowie również bardzo troszczyli się o nią.
Po raz pierwszy od wielu miesięcy, słowo, którego prawie się wyrzekł, znów wypłynęło na powierzchnię.
Nadzieja.
Łzy przy kuchennym stole
W kolejnych tygodniach Miles zaczął wracać do domu coraz wcześniej.
Polecił swojej asystentce, żeby przekładała spotkania, przekładała kolacje i mówiła mu, że potrzebuje więcej czasu z dziećmi. Prawda była prostsza: po prostu chciał tam być. Chciał zobaczyć, co Tessa zrobiła, czego nie udało się żadnemu z ekspertów.
Wieczorami obserwował z podestu, jak siedzi w ogrodzie z chłopcami, budując wieże z klocków albo pomagając im „gotować” z liści i plastikowych misek. Innymi nocami słyszał, jak czyta bajki, a każde dziecko opiera głowę na jej ramieniu.
Hannah wciąż była wszędzie w domu.
Jej płótna zdobiły korytarze – kolorowe, abstrakcyjne obrazy, które malowała późnym wieczorem przy cichej muzyce. Jej ulubiony kubek stał nietknięty na półce w kuchni. Lista zakupów, którą spisała, wciąż wisiała na lodówce. Wciąż nie mógł się zmusić, żeby ją wyrzucić.
W nocy, gdy chłopcy już spali, Miles krążył z pokoju do pokoju, jakby szukał czegoś, co zgubił. Drzwi do głównej sypialni prawie nie otwierał. Łóżko wyglądało dokładnie tak samo, jak ostatniego ranka, kiedy ich życie wydawało się normalne. Jej książka wciąż leżała do góry nogami na stoliku nocnym.
Przenoszenie czegokolwiek wydawało mu się zdradą, więc spał na kanapie w biurze.
Pewnego wieczoru, tuż przed północą, jego wzrok przykuła słaba poświata z biblioteki.
Podszedł bliżej i zobaczył Tessę skuloną w rogu skórzanej kanapy, z kocem owiniętym wokół nóg i książką w dłoniach. Zdjęła buty. Wyglądała na wyjątkowo zrelaksowaną w domu, w którym rzadko można było się tak poczuć.
„Nie mogłaś spać?” zapytał cicho.
Powiedziała lekko, a potem się uśmiechnęła. „Nie do końca. Przepraszam, nie planowałam korzystać z twojej biblioteki o tak późnej porze. Chłopcy poszli wcześnie spać i pomyślałam, że trochę poczytam”.
Co czytasz?
Uniosła książkę. „Powieść o rodzinie próbującej otrząsnąć się po trudnym roku”. Nie jest to może lekka, ale szczera lektura.
Opadł na krzesło naprzeciwko niej. Cisza między nimi wydawała się inna niż ta, do której zdążył się przyzwyczaić – mniej uciążliwa, a bardziej przypominała pauzę.
„Wczoraj się śmiali” – powiedział w końcu. „Naprawdę się uśmiałem. Nie słyszałem tego od…”.
Nie mógł dokończyć.
„Od czasu ich matki?” – zapytała.
