Obcy gapili się na nią w supermarkecie. Właściciele mieszkań odrzucali jej podania. Przyjaciele, którym kiedyś ufała, po cichu się wycofali, bojąc się, że wpadną w sidła plotek.
Ale Anna nie poddała się. Mając pięcioro dzieci do wykarmienia, podejmowała się każdej pracy, jaką mogła znaleźć: szorowania podłóg, kelnerowania, szycia ubrań do późnej nocy. Każdego ranka odprowadzała dzieci do szkoły, mocno trzymając je za ramiona, jakby jej dotyk mógł je uchronić przed okrucieństwem świata.
Nauczyciele uśmiechali się ze współczuciem. Rodzice patrzyli na nich chłodno. Mimo to Anna wytrwała.
Jej dzieci dorastały, każde z nich miało swój niepowtarzalny blask:
David, najstarszy, uwielbiał rysować samochody i marzył o tym, żeby je samemu zbudować.
Naomi, zacięta i lojalna, stawała w obronie rodzeństwa.
Grace, marzycielka, wypełniła ich mały dom piosenkami i wierszami.
Lydia była bystra i ambitna, miała talent do liczb.
Ruth, ta cicha z dwójki, rzadko odchodziła od Anny; jej maleńka rączka zawsze trzymała się dłoni matki.
Ale niezależnie od ich talentów, społeczeństwo widziało tylko jedno: „pięcioro dzieci z białą matką”.
Aby kontynuować, kliknij przycisk pod reklamą ⤵️
